Tsugaru Shamisen wordt vaak gebruikt in Enka, Japanse smartlappen. Een vriend wees me op dit mooie stukje film. De zangeres is Ishikawa Sayuri, wiens lied wordt aangevuld met een korte, maar mooie Jonkara Bushi van Nagayama Yoko. Let op het geluid van de sneeuwstorm, een typisch terugkerend element bij shamisen optredens. Het barre, levensgevaarlijke bestaan van de oude bosama verwordt hier tot een sentimentalistisch onderonsje.
zaterdag 1 november 2008
Jintako, Aomori deel 1
Afgelopen zondag zijn Christina en ik terug gekomen van een intensieve rondreis door Japan. We zijn vanaf Osaka naar de zuidelijke prefectuur Wakayama gereisd, waar we een dag of tien in een traditionele Aikido dojo hebben getraind en deel hebben gehad aan de het leven van de plaatselijke bevolking (in een later bericht meer daarover).
In Wakayama kregen we van de beroemde gitarist Tsuji Mikio een lift naar Tokyo. Van daar pakten we vroeg de trein naar het noorden van Japan, de geboortestreek van Tsugaru-Jamisen. Na enkele dagen in Hirosaki te hebben doorgebracht gingen we door naar Aomori, de hoofdstad van de Aomori prefectuur.
Ik ging naar Aomori met een missie, om de geur van Tsugaru te ervaren, maar ook om een bezoek te brengen aan een bijzondere dame, Nishikawa Yoko. Nishikawa is een leerlinge van wijlen Chikuzan Takahashi, volgens vele muziekliefhebbers de grootste Tsugaru shamisenspeler van de vorige eeuw. Mijn sensei had ons het adres gegeven van Jintako, het café/restaurant van Nishikawa, en in Hirosaki ontmoetten we een man uit Tokyo die ons ook naar Jintako doorverwees als zijnde een bijzondere plek.
Voor mij was Jintako extra belangrijk omdat mijn eigen leraar ook uit de stal van Chikuzan komt, en indirect ik dus ook, omdat ik zijn stijl leer. Ik had Nishikawa ook eens in een Japanse documentaire gezien, over een jongen uit Hokkaido die huiden over shamisen spant. Hij ging daarin langs bij Jintako om aan Nishikawa een shamisen te presenteren.
Na aankomst en inchecken in een ryokan gingen we 's avonds op zoek naar Jintako, gewapend met een paar woorden Japans en een kadootje uit Nederland, én met een introductiebrief die Toyama-sensei had meegegeven.
Christina, Nishikawa, Dennis. De rechter shamisen is het instrument van Chikuzan Takahashi.
Toen we de tent eindelijk hadden gevonden was Nishikawa al aan het spelen. Bij binnenkomst probeerden we aan de bar te onderhandelen dat we alleen een drankje wilden, we waren namelijk bijna platzak en een set van muziek en eten (begint bij 6000 yen) konden we ons niet veroorloven. De dames achter de bar wilden er niet van weten. Dit vroeg om desperate measures! Mijn eerste les van Toyama kreeg ik ook door on-Japans aandringen, dus dat probeerde ik in Jintako ook.
Ik presenteerde de brief en kado (tegeltje Delft's Blauw, klompjes en chocola in een Hollandse doek) en verklaarde door Toyama naar Japan te zijn gestuurd voor een audiëntie met Nishikawa. Dat maakte zoveel indruk dat de bardames direct Nishikawa's concert onderbraken om te vertellen dat een Hollander een kado kwam brengen. De hele zaak kwam gelijk in beroering. Ai, tanden op elkaar en tenen gekromd!
Na wat geharrewar maakte Nishikawa haar spel af en kwam kennis maken. Ons gebrekkige Japans sloeg al snel stuk op haar snelle Aomori dialect, en een dronken verzekeringsagent kwam "vertalen". Het werd alleen maar moeilijker, maar uiteindelijk konden we haar met handen en voeten duidelijk maken dat ik een Hollandse Tsugaru-Jamisenspeler ben die naar Aomori is gekomen om de geur en het geluid van Tsugaru op te nemen.
De klanten van Jintako raakten helemaal in vervoering van het feit dat een gaijin op een zondagavond langs kwam om te vertellen dat 'ie Tsugaru Jamisen speelt. Na het 'ooooh' en 'aaah' (en op z'n Japans, 'eeeeeeeeeh') wilden ze opeens waar voor hun geld en kreeg ik de onbetaalbare shamisen van Nishikawa in mijn handen geduwd...
In Wakayama kregen we van de beroemde gitarist Tsuji Mikio een lift naar Tokyo. Van daar pakten we vroeg de trein naar het noorden van Japan, de geboortestreek van Tsugaru-Jamisen. Na enkele dagen in Hirosaki te hebben doorgebracht gingen we door naar Aomori, de hoofdstad van de Aomori prefectuur.
Ik ging naar Aomori met een missie, om de geur van Tsugaru te ervaren, maar ook om een bezoek te brengen aan een bijzondere dame, Nishikawa Yoko. Nishikawa is een leerlinge van wijlen Chikuzan Takahashi, volgens vele muziekliefhebbers de grootste Tsugaru shamisenspeler van de vorige eeuw. Mijn sensei had ons het adres gegeven van Jintako, het café/restaurant van Nishikawa, en in Hirosaki ontmoetten we een man uit Tokyo die ons ook naar Jintako doorverwees als zijnde een bijzondere plek.
Voor mij was Jintako extra belangrijk omdat mijn eigen leraar ook uit de stal van Chikuzan komt, en indirect ik dus ook, omdat ik zijn stijl leer. Ik had Nishikawa ook eens in een Japanse documentaire gezien, over een jongen uit Hokkaido die huiden over shamisen spant. Hij ging daarin langs bij Jintako om aan Nishikawa een shamisen te presenteren.
Na aankomst en inchecken in een ryokan gingen we 's avonds op zoek naar Jintako, gewapend met een paar woorden Japans en een kadootje uit Nederland, én met een introductiebrief die Toyama-sensei had meegegeven.
Christina, Nishikawa, Dennis. De rechter shamisen is het instrument van Chikuzan Takahashi.
Toen we de tent eindelijk hadden gevonden was Nishikawa al aan het spelen. Bij binnenkomst probeerden we aan de bar te onderhandelen dat we alleen een drankje wilden, we waren namelijk bijna platzak en een set van muziek en eten (begint bij 6000 yen) konden we ons niet veroorloven. De dames achter de bar wilden er niet van weten. Dit vroeg om desperate measures! Mijn eerste les van Toyama kreeg ik ook door on-Japans aandringen, dus dat probeerde ik in Jintako ook.
Ik presenteerde de brief en kado (tegeltje Delft's Blauw, klompjes en chocola in een Hollandse doek) en verklaarde door Toyama naar Japan te zijn gestuurd voor een audiëntie met Nishikawa. Dat maakte zoveel indruk dat de bardames direct Nishikawa's concert onderbraken om te vertellen dat een Hollander een kado kwam brengen. De hele zaak kwam gelijk in beroering. Ai, tanden op elkaar en tenen gekromd!
Na wat geharrewar maakte Nishikawa haar spel af en kwam kennis maken. Ons gebrekkige Japans sloeg al snel stuk op haar snelle Aomori dialect, en een dronken verzekeringsagent kwam "vertalen". Het werd alleen maar moeilijker, maar uiteindelijk konden we haar met handen en voeten duidelijk maken dat ik een Hollandse Tsugaru-Jamisenspeler ben die naar Aomori is gekomen om de geur en het geluid van Tsugaru op te nemen.
De klanten van Jintako raakten helemaal in vervoering van het feit dat een gaijin op een zondagavond langs kwam om te vertellen dat 'ie Tsugaru Jamisen speelt. Na het 'ooooh' en 'aaah' (en op z'n Japans, 'eeeeeeeeeh') wilden ze opeens waar voor hun geld en kreeg ik de onbetaalbare shamisen van Nishikawa in mijn handen geduwd...
Abonneren op:
Posts (Atom)
