"Speel es wat, of kan je het niet?"

Ik ben vrij en het is mooi weer, dus... shami pakken en richting de Leidse Hortus Botanicus! Tien minuten later zit ik in het quasi-Japanse theehuisje in de Von Siebold tuin mijn shamisen op te tuigen. Met knikkende knieën sla ik mijn de eerste tonen. Doodnerveus, want wie weet loopt er achter dat muurtje van tuin wel een shamisen meester die het in zijn broek doet als hij mij hoort klungelen!

Gelukkig ben ik al snel op gang en komen de eerste enthousiaste luisteraars polshoogte nemen, waaronder een jongetje dat veel goede vragen stelt over het instrument en het ook op de muziekschool wil gaan spelen. Helaas zijn ze daar nog niet zover. Ik heb in ieder geval weer aardig wat geïnteresseerde bezoekers iets kunnen vertellen over de shamisen! Eén van de Hortus Botanicus beheerders kwam ook nog even luisteren, erg gezellig.

Helaas zijn er ook weer mensen die, zelfs als de zon schijnt en alles goed is, de boel moeten verstieren. Regelmatig worden groepjes bezoekers in de Hortus rond geleid en de Von Siebold tuin is (terecht!) een vast punt op de tour. Als er een groepje langs komt blijf ik natuurlijk even stil zodat de gids zijn of haar verhaal kan doen.

Maar één van de gidsen die de tuin in liep, toepasselijk gekleed in het zwart, riep al voordat ik mijn shamisen zelfs maar had aangeraakt Christina en mijzelf toe dat we 'stil moesten zijn want ze ging een verhaal vertellen'. Nou ja, prima hoor, ik speel echt niet door je heen? Een groepje ouden van dagen schuifelden achter haar aan. Voordat we onze plaatsen zelfs maar konden aanbieden werden we als een stel hangjongeren gesommeerd 'weg te gaan'.

Me druk maken ligt niet in mijn aard, dus oké. Die dame staat daar vol puf de Japanse expert uit te hangen maar ziet niet eens dat ik een shamisen in mijn handen heb. Na haar verhaal staat ze ons groothartig toe weer plaats te nemen. Zegt een van de bezoeksters, "Ooh, een Japanse gitaar, die hebben we nog niet gehoord! Speel es wat, of kan je het niet?" Demonstratief sla ik een paar keer met mijn vingers langs de losse snaren.

De oudgedienden taaien af maar haar man stapt vervolgens over de bamboe afbakening de tuin in en banjert het bordje 'Gelieve niet te betreden' daarbij bijna omver, 'op zoek naar de Ginkgo boom'. Christina en ik kijken elkaar aan en halen de schouders maar op. De tuin is prachtig, de zon schijnt, het is goed zo. Ik speel nog een stukje en we gaan weer.